Wat als het mis gaat: miskraam

Miskraam

Bloedverlies in het begin van uw zwangerschap geeft zorgen. Toch hoeft het niet te betekenen dat u een miskraam krijgt. Ongeveer de helft van de vrouwen met bloedverlies in de eerste drie maanden van de zwangerschap krijgt wel een miskraam.

Soms is het bloeden totaal onschuldig en komt het door de extra doorbloeding van de baarmoedermond en het slijmvlies van de vagina. Onder invloed van de zwangerschapshormonen worden de wanden van sommige bloedvaatjes dun en kunnen makkelijk openspringen.
Als er naast vaginaal bloedverlies ook acute of aanhoudende pijnscheuten links of rechts in uw onderbuik zijn, kan dit duiden op een miskraam. Neem dan direct contact op met uw (klinisch) verloskundige of gynaecoloog.

Miskraam
Een miskraam is het verlies van een niet levensvatbare vrucht. De eerste verschijnselen zijn vaak vaginaal bloedverlies. De oorzaak van een miskraam is bijna altijd een aanlegstoornis. Door een gestoorde celdeling of andere afwijkingen kan het vruchtje zich niet verder ontwikkelen. De miskraam is een soort natuurlijk selectiesysteem met als doel vooral gezonde kinderen geboren te laten worden. Vroege miskramen komen vaak voor: 1 op de 10 zwangerschappen eindigt in een miskraam.

Niet-vitale zwangerschap
Het kan ook voorkomen dat bij de eerste echo een niet-levend vruchtje gevonden wordt. Dit heet een niet-vitale zwangerschap.
Als het hartje op de eerste echo klopt is de kans op een miskraam zeer klein, maar niet uitgesloten. Een echo vóór 7 weken zwangerschap (dat is 3 weken over tijd) geeft vaak nog geen duidelijkheid. Bij een vroege echo zal de echo daarom na enkele weken worden herhaald.

 

Bij een niet-vitale zwangerschap zijn er twee mogelijkheden:

Wachten op miskraam

Als bij de echo blijkt dat het vruchtje niet levensvatbaar is, dan is het mogelijk om af te wachten tot de miskraam spontaan optreedt. Dit kan een heel goede keuze zijn, zowel lichamelijk, maar ook voor het verwerken van de miskraam. De miskraam begint met bloedverlies en pijnlijke krampen. Hoelang het hele proces zal duren is net als een bevalling onvoorspelbaar. Voor en tijdens het uitstoten van het vruchtje kan het bloedverlies heel hevig zijn. Daarna stopt de pijn en het hevige bloedverlies. Belangrijk is om in contact te blijven met uw (klinisch) verloskundige of gynaecoloog.

Curettage

Na een echo waaruit blijkt dat het vruchtje niet levensvatbaar is, kan een curettage ook een keuze zijn. Hierbij wordt het weefsel via de vagina verwijderd met een zuigcurette. Meestal gebeurt dit onder plaatselijke verdoving. Soms onder algehele narcose. Bij een niet vitale zwangerschap is het soms ook mogelijk de miskraam op te wekken met medicijnen afhankelijk van de zwangerschapsduur.
 

Na een miskraam

Na een miskraam herstelt het lichaam zich meestal snel. Gedurende 2 weken kunt u nog wat bloedverlies en bruinige afscheiding houden.
Geestelijk kan een miskraam een behoorlijke klap zijn. De verwerking van het verlies van de zwangerschap is een rouwproces.
Gevoelens van ongeloof, verwarring, boosheid, moedeloosheid, teleurstelling kunnen na een miskraam intensief aanwezig zijn. Ook kunnen vrouwen zich schuldig voelen en zich afvragen wat zij verkeerd hebben gedaan. Uiteraard blijft de beleving van een miskraam persoonlijk en zal afhangen van uw karakter en situatie.
 

Volgende zwangerschap


Een volgende zwangerschap kan lichamelijk gezien direct na de miskraam. Het kan ook goed zijn om een eerste menstruatie, deze komt meestal tussen de 4 tot 6 weken na de miskraam, af te wachten. Dit om uzelf tijd te gunnen om zowel lichamelijk als geestelijk voldoende te herstellen. De kans op een goede zwangerschap na een miskraam is heel groot, net zo groot als normaal.